လူလား က ဘယ္သူလဲ

     လူလားဟာ အလြန္ဆင္းရဲတဲ႕ မိသားစုမွာ ေမြးဖြားလာတာပါ။ စား၀တ္ေနေရးကို ဆက္ထိန္းထားႏုိင္ဖို႕အတြက္ သူဟာ ၃ႏွစ္သားအရြယ္ကတည္းက လမ္းေဘးမွာ သူမ်ားေတြကို ဖိနပ္တိုက္ေပးခဲ႕ရပါတယ္။ ၁၂ႏွစ္အ႐ြယ္မွာ ဆိုးေဆးအလုပ္ရံုမွာ အလုပ္သင္အေနနဲ႕ လုပ္ခဲ႕ရပါတယ္။ ၁၄ႏွစ္သားမွာေတာ႕ သံမဏိစက္ရံုမွာ အလုပ္၀င္လုပ္ခဲ႕ရၿပီး လူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကို ထမ္းပိုးခဲ႕ရပါတယ္။ ေအာက္က သူနဲ႕ပတ္သက္တဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးဟာ သူ မူလတန္းတက္ေနတုန္းမွာ ျဖစ္ခဲ႕တာပါ။ ႀကံဳတုန္းတဆက္တည္းေျပာရရင္ေတာ႕ သူဟာ မူလတန္းကို ၅ႏွစ္ပဲတက္ခဲ႕ပါတယ္။ ဒါ႕အျပင္ သူ႕တသက္လံုးမွာ ဒီမူလတန္း ၅ႏွစ္ပဲ ေက်ာင္းေနခဲ႕ဖူးပါတယ္။

     ေဆာင္းဦးရာသီရဲ႕ တခုေသာညေနခင္းမွာေပါ႕။ အသက္ ၁၀ႏွစ္မျပည္႕တျပည္႕အ႐ြယ္ လူလားဟာ ေက်ာင္းဆင္းလို႕အိမ္ျပန္အေရာက္ တံခါးဖြင္႕မယ္လုပ္တုန္း ေသာ႕ရွာမေတြ႕ေတာ႕ဘူးဆိုတာ သိသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ လူလားေလးဟာ ခဏေတာ႕ ျပာသြားတာေပါ႕။ အေဖေရာအေမပါ အျပင္မွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ေနၾကၿပီး တနဂၤေႏြေန႕မွ ျပန္လာႏိုင္ၾကတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေပါ႕။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေအာင္ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ သူ စစခ်င္း ေက်ာင္းသားကဒ္နဲ႕ အဲဒီေသာ႕ကို သြားၿပီး ဟိုေ႐ႊ႕ဒီေ႐ႊ႕လုပ္ၾကည္႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ ပလတ္စတစ္ကဒ္က သံမဏိေသာ႕ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ ဖြင္႕လို႕ရႏိုင္ပါ႕မလဲ။ သိပ္မၾကာဘူး ေက်ာင္းသားကဒ္သာ စုတ္သြားတယ္ ေသာ႕ကေတာ႕ တုတ္တုတ္မလႈပ္ဘူး။ တံခါးေဘးမွာ ခဏထိုင္နားလိုက္ၿပီးေတာ႕ သူအားျပန္တင္းတယ္။ အိမ္ေနာက္ဘက္ကိုသြားတယ္။ ၾကည္႕ရတာ သူျပတင္းေပါက္ကို ခုန္တက္ၿပီး တြားသြား၀င္ရမယ္႕ပံုျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ျပတင္းေပါက္က အထဲကေန အေသပိတ္ထားတာ။ မဖ်က္ရင္ လံုး၀၀င္လို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ဒုကၡမေပးခ်င္တာနဲ႕ သူအင္အားအကုန္ခံၿပီး ေခါင္မိုးေပၚတက္တယ္။ မ်က္ႏွာက်က္ အလင္း၀င္ေပါက္ကေန ခုန္၀င္မယ္ေပါ႕။

     အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္သူ မစၥတာေပၚပါက သူ႕ကိုေတြ႕သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေအာ္ေတာ႕တာေပါ႕။ ‘‘ကေလး၊ မင္းဘာလုပ္မလုိ႕လဲကြ။’’

     ‘‘ကၽြန္ေတာ္ ေသာ႕ေပ်ာက္သြားလို႕ တံခါးကေန၀င္လို႕မရေတာ႕ဘူး။’’ လူလားက ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

     ‘‘ေသာ႕ေပ်ာက္သြားတာ မင္းတျခားနည္းလမ္း မစဥ္းစားၾကည္႕ဘူးလားကြ။’’ တဖက္က ျပန္ေမးတယ္။

     ‘‘ကၽြန္ေတာ္ နည္းလမ္းအားလံုး စဥ္းစားၾကည္႕ၿပီးၿပီ။’’ လူလားက ဒုကၡေရာက္လြန္းလို႕ ညည္းတြားၿပီးေျပာလိုက္တယ္။

     ‘‘မဟုတ္ဘူး။ မင္းရွိသမွ်နည္းလမ္းအားလံုးကို တကယ္မွ မစဥ္းစားတာ။’’ မစၥတာ ေပၚပါက သင္ခန္းစာေပးတဲ႕ ေလသံနဲ႕ေျပာလိုက္တယ္။ ‘‘အနည္းဆံုးေတာ႕ မင္းငါ႕အကူအညီကို မေတာင္းခဲ႕ဘူးေလ။’’

     ‘‘ဦးေလးဆီက...’’ လူလားက သံသယ၀င္၀င္နဲ႕ လိုက္ၿပီး ေရ႐ြတ္ၾကည္႕တယ္။ ‘‘တံခါးက ေသာ႕ခတ္ထားတာ။ ဦးေလး ဘာလုပ္ႏိုင္မွာလဲ။’’

     မစၥတာေပၚပါက စကားမေျပာပဲနဲ႕ အိတ္ထဲကေန ေသာ႕ကိုထုတ္လိုက္ၿပီး မ်က္စိတမွိတ္အတြင္းမွာပဲ လူလားရဲ႕အိမ္တံခါးကို ဖြင္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကမွ လူလားေလးဟာ အသိတရားပြင္႕သြားတယ္။ အေမအလုပ္သြားရင္ အဲဒီအိမ္နီးခ်င္းကို သူတို႕အိမ္ေသာ႕တေခ်ာင္း ေပးထားခဲ႕တာကိုး။ သားျဖစ္သူဒုကၡမႀကံဳရေအာင္ေပါ႕။

     အဲဒီအခ်ိန္မွာ မစၥတာေပၚပါ ေျပာလိုက္တာကို သူၾကားလိုက္တယ္။ ‘‘အခက္အခဲနဲ႕ႀကံဳရင္ တျခားလူကို အကူအညီေတာင္းတာလည္း ေျဖရွင္းတဲ႕နည္းလမ္းပါပဲကြ။’’

     အဲဒီစကားတခြန္းဟာ လူလားကို ရုတ္ခ်ည္း တုန္လႈပ္သြားေစခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီေန႕ကစၿပီး ေျဖရွင္းရခက္ခဲတဲ႕ ဘယ္လိုကိစၥနဲ႕ပဲေတြ႕ေတြ႕ သူဟာ မစၥတာေပၚပါကို အလိုလို စဥ္းစားမိသြားတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အဲဒီ စကားတခြန္းကိုေပါ႕။

     တျဖည္းျဖည္းအ႐ြယ္ေရာက္လာတဲ႕ လူလားဟာ ‘‘တျခားလူရဲ႕အကူအညီ’’ အားကိုးနဲ႕ အဆင္ေျပသထက္ေျပလာခဲ႕ပါတယ္။ ေနာင္ ႏွစ္၃၊၄ဆယ္ၾကာေတာ႕ ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေပါက္ဖြားခဲ႕တဲ႕ မူလတန္း၅ႏွစ္သာ စာဖတ္ခဲ႕ဖူးတဲ႕ လူလားဟာ ေရြးေကာက္ပြဲကေနတဆင္႕ ဘရာဇီးလ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အဆက္ ၄၀ ေျမာက္ သမၼတ ျဖစ္လာခဲ႕ပါတယ္။ ဘရာဇီးလ္ ႏိုင္ငံသားေတြသာမက တကမာၻလံုးကလူေတြ အေနနဲ႕ေျပာရရင္ ဒါဟာ ေခတ္သစ္ ဒ႑ာရီတစ္ပုဒ္လိုပါပဲ။ ဒါေပမယ္႕ ဒါဟာ တကယ္႕အျဖစ္အပ်က္ပါ။

သေဘာတရား။     ။အကူအညီေတာင္းတယ္ဆိုတာ ေျဖရွင္းတဲ႕နည္းလမ္းပါပဲ။ ျပႆနာနဲ႕ ႀကံဳတဲ႕အခ်ိန္မွာ လူဟာ အရင္ဦးဆုံး ကိုယ္႕ဖာသာ စဥ္းစားသင္႕တယ္။ ကိုယ္႕ဖာသာ ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးပမ္းသင္႕တယ္။ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ေတာ႕ဘူးဆိုမွ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တဲ႕လူကို စစ္မွန္ရိုးသားစြာ အကူအညီေတာင္းခံသင္႕တယ္။ လူအမ်ားစုကေတာ႕ ကိုယ္႕ကို ကူညီဖို႕ ဆႏၵရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ကိုယ္ေရွ႕ဆက္မယ္႕ ေျခလွမ္းေတြကို တားဆီးမယ္႕ အခက္အခဲဆိုတာ မရွိႏိုင္ေတာ႕ပါဘူး။

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဒီဘာသာျပန္ရဲ႕ မူရင္းကေတာ႕ SMALL STORY, BIG PRINCIPLE လို႕ နာမည္ေပးထားတဲ႕ 小故事，大道理 စာအုပ္ထဲကပါ။ ဒီပံုျပင္ရဲ႕ မူရင္း ေခါင္းစဥ္ကေတာ႕ 卢拉的故事 ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒါကေတာ႕ ၄၀ ဆက္ေျမာက္ ဘရာဇီးလ္ သမၼတ Luis Inacio Lula da Silva ရဲ႕ အေၾကာင္း Link ပါ။ http://en.wikipedia.org/wiki/Luiz_In%C3%A1cio_Lula_da_Silva

ေမာင္ေမာင္

၃၀.၀၁.၂၀၁၀ ည ၀၉း၄၀

သိမ္းငွက္တို႕ရဲ႕ ျပန္လည္ ေမြးဖြားျခင္း

     ေတာင္ပံေတြကို မာေၾကာေအာင္ ေလ႕က်င္႕ၿပီးကာစ သိမ္းငွက္ကေလးဟာ စိတ္အားတက္ႂကြစြာနဲ႕ ေက်ာက္ေတာင္ထိပ္ဖ်ားကို ပ်ံသန္းလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူ သိမ္းငွက္အသိုက္တစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ အသိုက္ေရွ႕မွာေတာ႕ အရမ္းအိုမင္းေနၿပီျဖစ္တဲ႕ သိမ္းငွက္ႀကီးတစ္ေကာင္ဟာ သူ႕ရဲ႕ေျခသည္းေတြကို အားနဲ႕ ဆြဲႏႈတ္ပစ္ေနတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္တဲ႕အတြက္ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းမွာ ေသြးေတြ စို႐ႊဲေနေတာ႕တာေပါ႕။

     ‘‘ဘုရားေရ၊ ဘဘသိမ္းငွက္ႀကီးခင္ဗ်ာ၊ ဘာမ်ားျဖစ္လို႕ပါလဲ။ ဒဏ္ရာရထားတာလား’’ လို႕ သိမ္းငွက္ေလးက အလ်င္အျမန္သြားၿပီးေမးလိုက္ပါတယ္။

     သိမ္းငွက္အိုႀကီးက ရပ္လိုက္ၿပီး ‘‘မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါ႕ကိုငါ တစ္ဖန္ျပန္လည္ေမြးဖြားေနတာပါ။ ’’

     ‘‘တစ္ဖန္ျပန္လည္ေမြးဖြားတယ္။’’ သိမ္းငွက္ကေလးရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာ ဇေ၀ဇ၀ါအရိပ္ေတြ လွ်ပ္ခနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။

     ‘‘ဟုတ္တယ္၊ ကေလးရဲ႕။ မင္းမသိေသးတာပဲျဖစ္မယ္။ ငွက္မ်ိဳးႏြယ္ေတြထဲမွာ ငါတို႕ သိမ္းငွက္ေတြက အသက္အရွည္ဆံုးပဲကြ။ ေျပာစကားအရေတာ႕ အသက္အႀကီးဆံုး သိမ္းငွက္အိုတစ္ေကာင္ဟာ အသက္ ၇၀ အထိ ေနႏိုင္တယ္ကြ။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီေလာက္ အသက္ရွည္ဖို႕ကိုေတာ႕ အသက္ ၄၀ ေလာက္မွာ  အလြန္တရာမွ ခက္ခဲဆင္းရဲၿပီး အလြန္တရာမွ အေရးပါတဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ငါတို႕ေတြ လုပ္ဖို႕လိုအပ္တယ္ကြဲ႕။ ’’

     ‘‘ဘာဆံုးျဖတ္ခ်က္လဲ။ ေျပာျပပါဦး။’’ သိမ္းငွက္ကေလးက အလ်င္စလိုနဲ႕ ေမးလိုက္ပါတယ္။

     ‘‘ေသဖို႕ေစာင္႕ေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အသစ္ျပန္စမလား ဆိုတာပဲ။’’ သိမ္းငွက္အိုႀကီးက ေလးေလးနက္နက္နဲ႕ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ‘‘အသက္ ၄၀ မွာ ငါတို႕ရဲ႕ ေျခသည္းေတြက အိုသြားၿပီ။ သားေကာင္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ထိထိမိမိ မကုပ္ႏိုင္ေတာ႕ဘူး။ ငါတို႕ရဲ႕ ႏႈတ္သီးကလည္း ရွည္ၿပီး ေကြးလာတယ္။ ရင္ဘတ္ကိုေတာင္ ျပန္ထိေတာ႕မယ္။ အရင္လိုလဲ မခၽြန္ထက္ေတာ႕ဘူး။ ၿပီးေတာ႕ အေတာင္ပံေပါ႕။ ငွက္ေမႊးေတြက ထူၿပီးမ်ားလာတဲ႕အတြက္ အရမ္းကို ေလးလာတယ္။ ငါတို႕ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပ်ံသန္းဖို႕အတြက္ ဘယ္လိုမွ ေတာင္႕မထားႏုိင္ေတာ႕ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေသဖို႕ေစာင္႕မလားနဲ႕ အသစ္ျပန္စမလားဆိုတာထဲက တခုကုိ ေရြးခ်ယ္ရတယ္။’’

     ‘‘ဒါဆို၊ ဘဘ အခုေ႐ြးခ်ယ္လိုက္တာက ဒုတိယဟာေပါ႕။’’ သိမ္းငွက္ကေလးက သံသယအနည္းငယ္နဲ႕ ေမးလိုက္ပါတယ္။

     ‘‘ဟုတ္တယ္။ ငါ အသစ္ကျပန္စဖို႕ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္က အရမ္းကို နာၾကင္ၿပီး ရက္ေပါင္း ၁၅၀ ၾကာ ေျဖးေႏွးရွည္လ်ားတဲ႕ ေလ႕က်င္႕မႈေတြကိုလည္း လုပ္ရေပမယ္႕ေပါ႕။’’ သိမ္းငွက္အိုႀကီးက ခိုင္မာစြာ ေျဖလိုက္ပါတယ္။

     ‘‘ရက္ေပါင္း ၁၅၀။ အဲဒီေလာက္ၾကာလား။’’ သိမ္းငွက္ကေလးက အံ႕အားတသင္႕နဲ႕ ေမးလိုက္ပါတယ္။

     ‘‘ဟုတ္တယ္ကြဲ႕။ ငါတို႕ အရင္ဆံုး ေတာင္ထြတ္ဖ်ားကိုေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးပ်ံသန္းရတယ္။ ၿပီးရင္ ေက်ာက္ေတာင္မွာ အသုိက္ေဆာက္ရတယ္။ ကိုယ္႕အသက္လံုၿခံဳမႈကို အာမခံဖို႕ေပါ႕။ ၿပီးရင္ အသိုက္နားမွာပဲ ေနရတယ္။ မပ်ံရဘူး။ ဆက္ၿပီးလုပ္ရမွာက အရင္ဆံုး ႏႈတ္သီးနဲ႕ ေက်ာက္တံုးေတြကို ေပါက္ရမယ္။ သူတို႕ကို လံုး၀ ကၽြတ္ထြက္သြားေအာင္ေပါ႕။ ၿပီးရင္ေတာ႕ ႏႈတ္သီးအသစ္ထြက္လာဖို႕ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ႕ ေစာင္႕ေနရတယ္။ ဒုတိယအဆင္႕ကေတာ႕ အသစ္ထြက္လာတဲ႕ႏႈတ္သီးနဲ႕ အိုမင္းေနတဲ႕ ေျခသည္းေတြကို တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း ႏႈတ္ပစ္ရတယ္။ တတိယအဆင္႕ကေတာ႕ ေျခသည္းသစ္ေတြထြက္လာရင္ ငွက္ေမႊးေတြကို တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း ႏႈတ္ပစ္ရတယ္။ အဲဒီအလုပ္ေတြအားလံုး အကုန္လုပ္ၿပီးတဲ႕အခါ ငွက္ေမႊးေတြ အသစ္ထြက္လာေအာင္ ေစာင္႕ရတယ္။ ၅ လ၀န္းက်င္ေလာက္ၾကာသြားေတာ႕မွ ငါတို႕က အရင္ကလို ၿပိဳင္ဘက္ကင္း ခြန္အားအဟုန္ေတြ ျပန္ရလာတယ္။ အဲဒီေတာ႕မွ မိုးျပာေရာင္ေကာင္းကင္မွာ ဆက္ၿပီးပ်ံသန္းလို႕ရတာေပါ႕။’’ လို႕ သိမ္းငွက္အိုႀကီးက ေျပာလိုက္ပါတယ္။

သေဘာတရား။     ။ လူ႕ဘ၀တသက္တာမွာ ရွင္သန္ေနထိုင္လာၾကရင္းနဲ႕ တေန႕ေန႕မွာေတာ႕ ခက္ခဲဆင္းရဲတဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈကို လုပ္ရမယ္႕အခ်ိန္ဆိုတာနဲ႕ ရင္ဆိုင္ၾကရမွာပါ။ မိမိကုိယ္ကို ျပန္လည္ သစ္လြင္လိုတဲ႕ သတၱိနဲ႕ တစ္ဖန္ေမြးဖြားလိုတဲ႕ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ကို ရင္မွာပိုက္ထားၿပီး အေလ႕အထေဟာင္း၊ ထံုးတမ္းအေဟာင္းေတြကို ပယ္စြန္႕လိုက္မွ အခြင္႕အလမ္းသစ္ေတြနဲ႕ စြမ္းရည္အသစ္ေတြကို ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွာပါ။

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဒီဘာသာျပန္ရဲ႕ မူရင္းကေတာ႕ SMALL STORY, BIG PRINCIPLE လို႕ နာမည္ေပးထားတဲ႕ 小故事，大道理 စာအုပ္ထဲကပါ။ ဒီပံုျပင္ရဲ႕ မူရင္း ေခါင္းစဥ္ကေတာ႕ 老鹰重生 ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ Link မွာေတာ႕ သူ႕အမ်ားဆံုး မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ႕ သက္တမ္းက ႏွစ္ ၅၀ လို႕ ေရးထားတယ္။ ဖတ္ၾကည္႕ၾကပါဦး။ http://en.wikipedia.org/wiki/Bald_Eagle

ေမာင္ေမာင္

၂၈.၀၁.၂၀၁၀ ည ၁၀း၄၈

သူေတာင္းစားနဲ႕ကုန္သည္

     ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း ဒုကိၡတျဖစ္ေနတဲ႕ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးဟာ လူစည္ကားေနတဲ႕ ဘူတာ႐ံုအနီးမွာ ေစ်းခင္းၿပီး ခဲတံေရာင္းေနပါတယ္။ သူ႕အ၀တ္အစားေတြက စုတ္ျပတ္ညစ္ႏြမ္းေနတဲ႕အတြက္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက သူ႕ကို သူေတာင္းစားလို႕ပဲ ထင္မွတ္ေနၾကၿပီး ေငြအေႂကြေစ႕ေတြကို သူ႕အတြက္ ပစ္ခ်သြားၾကပါတယ္။ ေန႕တ၀က္သာကုန္သြားတယ္၊ သူ႕လက္ထဲက ခဲတံေတြက တစ္ေခ်ာင္းမွကို ေရာင္းမထြက္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ေျမႀကီးေပၚက အေႂကြေစ႕ေတြကေတာ႕ အပံုေသးေသးေလးေတာင္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

     အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုန္သည္တစ္ေယာက္ အဲဒီနားက ျဖတ္သြားတယ္။ အားလံုးလိုပဲ သူလည္း နည္းနည္းေလးမွ ဂ႐ုမျပဳမိဘဲ ပိုက္ဆံ ၁ က်ပ္ကို ပစ္ခ်လိုက္ၿပီး အေ၀းကို ဆက္ထြက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဘယ္ႏွစ္မိနစ္မွ မၾကာလိုက္ဘူး၊ အဲဒီကုန္သည္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သူက ဒုကိၡတအမ်ိဳးသားလက္ထဲကေန ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းကို အျမန္ဆြဲယူလိုက္ၿပီးေတာ႕ ေတာင္းပန္တယ္။ ‘‘စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားက စီးပြားေရးသမားပဲကိုး၊ ခင္ဗ်ားကို သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္လို သေဘာထားမိတာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။’’ အဲဒီကုန္သည္ အေ၀းဆက္္ထြက္သြားတာကိုၾကည္႕ၿပီး ဒုကိၡတအမ်ိဳးသားမွာ အေတြးေတြ ျဖစ္သြားပါတယ္။

     ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ႕ အဲဒီကုန္သည္ ဘူတာနားက တစ္ခါထပ္ျဖတ္သြားတဲ႕အခုိက္မွာ ထမင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူက အေပါက္၀ကေန သူ႕ကို ၿပံဳးၿပီးလွမ္းႏႈတ္ဆက္တယ္။ ‘‘အခုေတာ႕ ခင္ဗ်ားကို ျပန္ေတြ႕ရၿပီေပါ႕။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာေတာ႕ ခင္ဗ်ားေပၚလာမွာကို တေလွ်ာက္လံုး ေစာင္႕ဆိုင္းေနရတာဗ်။’’

     ‘‘ခင္ဗ်ားက...’’ ကုန္သည္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားတယ္။

     ‘‘ကၽြန္ေတာ္က လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္အနည္းငယ္က ဒီေနရာမွာ ခင္ဗ်ားကို ခဲတံေရာင္းခဲ႕တဲ႕ စီပြားေရးသမားပါ။’’ ထမင္းဆိုင္ပိုင္ရွင္က ‘စီးပြားေရးသမား’ ဆိုတဲ႕ စကားလံုးကို တမင္ေလးနက္ေအာင္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ‘‘ခင္ဗ်ားနဲ႕မေတြ႕ခင္အထိ ကၽြန္ေတာ္က သူေတာင္းစားလို႕ ကိုယ္႕ဖာသာ ထင္ေနခဲ႕တာ။ ခင္ဗ်ားေၾကာင္႕သာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နဂိုကတည္းက စီးပြားေရးသမားပါလားဆိုတာကို သတိထားမိသြားတယ္။ ၾကည္႕ေလ၊ အခု ကၽြန္ေတာ္က တကယ္႕စီးပြားေရးသမား ျဖစ္ေနပါၿပီ။’’

သေဘာတရား။     ။ လူတိုင္းမွာ ကိန္းေနတဲ႕စြမ္းအားေတြက အကန္႕အသတ္မရွိပါဘူး။ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို တန္ဖိုးရွိတယ္လို႕ျမင္ရင္ ကိုယ္႕ဆီက တန္ဖိုးရွိတဲ႕ ကိန္းေနတဲ႕စြမ္းရည္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္အသံုးခ်လာမွာပါ။ ဒါေပမယ္႕ အေရးအႀကီးဆံုးက လူဟာ မိမိရဲ႕စြမ္းရည္ကို မိမိဖာသာ ရွာေဖြေတြ႕ရွိ္ဖို႕ေတာ႕ ကၽြမ္းက်င္ရပါမယ္။ တျခားလူက ကိုယ္႕စြမ္းရည္ကို လာရွာေဖြေတြ႕ရွိမွာကို အၿမဲေစာင္႕ေနလို႕မျဖစ္ပါဘူး။

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဒီဘာသာျပန္ရဲ႕ မူရင္းကေတာ႕ SMALL STORY, BIG PRINCIPLE လို႕ နာမည္ေပးထားတဲ႕ 小故事，大道理 စာအုပ္ထဲကပါ။ ဒီပံုျပင္ရဲ႕ မူရင္း ေခါင္းစဥ္ကေတာ႕ 乞丐与商人 ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေမာင္ေမာင္

၂၇.၀၁.၂၀၁၀ ည ၀၇း၄၇

စာေမးေကာင္းတဲ႕ အေမ

ဒီေန႕ကၽြန္ေတာ္ အေခြၾကည္႕ေနတုန္း အေမက စာအုပ္ကိုင္၀င္လာၿပီးေျပာတယ္ ‘‘ငါ႕ကို ဒီစကားေလးေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ ေျပာျပေပးစမ္းပါ။’’

အေမ။     ။ ဒီ ‘‘i don't know’’ ဆိုတာဘာအဓိပၸါယ္လဲ။
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။’’
အေမ။     ။ နင္႕ကို တကၠသိုလ္ထားတာ ၃၊ ၄ ႏွစ္ရွိေနၿပီ။ နင္ ဘာျဖစ္လို႕ ဘာမွကို မသိရတာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္။     ။ မဟုတ္ဘူး။ ‘‘ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး’’ ပါဆို။
အေမ။     ။ ဒါေတာင္ ၀န္မခံခ်င္ဘူး ！！！$@％!#$^&％#$％@$％@#$％!^％^!^％$^#&..
(တခ်ီေဆာ္လိုက္တယ္...)

အေမ။     ။နင္ ငါ႕ကို ဒါ ထပ္ၿပီးေျပာျပစမ္း။ ‘‘i know’’ ဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ။ နင္ သိတယ္မဟုတ္လား။ ေျပာျပစမ္း။
ကြန္ေတာ္။     ။ဟုတ္ကဲ႕။ ‘‘ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။’’
အေမ။     ။ သိရင္ျမန္ျမန္ေျပာေလ။
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘ကြန္ေတာ္သိတယ္’’ ဆိုေနမွ။　　　　
အေမ။     ။ နင္ျပႆနာရွာေနတာလား။ ေစာေစာက အတီးခံရတာ နည္းတယ္ေပါ႕၊ ဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ္။     ။‘‘ကြန္ေတာ္သိပါတယ္’’ ဆိုေန။
အေမ။     ။သိရင္ေျပာေလ။ မတတ္တာကို တတ္ခ်င္ေယာင္ မေဆာင္နဲ႕။ &*$％^@$#!％$@^％#*$^^^##$％
 (တခ်ီထပ္ေဆာ္ပေလာ္တီးလိုက္တယ္...)

အေမ။     ။နင္သတိၾကပ္ၾကပ္ထားေနာ္။ ပိုက္ဆံေတြ ဒီေလာက္အကုန္ခံၿပီး တကၠသိုလ္ပို႕တာ၊ ၾကည္႕ပါဦး
                 အခုဘာဆိုဘာမွ မသိဘူး။ ဒီေလာက္ နည္းနည္းေလး တတ္တာနဲ႕ မေအကို ဟိတ္ဟန္
                 လုပ္ခ်င္တယ္ေပါ႕။ နင္႕ကို ေနာက္ဆုံးတစ္ခုထပ္ေမးမယ္။ ငါ႕ကို ေကာင္းေကာင္း ရွင္းျပ။
                 မေျပာႏိုင္လို႕ကေတာ႕ နင္႕ကို ထပ္ေဆာ္မယ္။ ငါ႕ကို ဒါဘာသာျပန္ျပစမ္း။ ‘‘i know, but i don't
                 want to tell you’’ ဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ။

     ကၽြန္ေတာ္ မူးလဲသြားတယ္။ ေခါင္းအုန္းယူၿပီး ကိုယ္႕ေခါင္းကို အခ်က္ ၃၀ ရုိက္တယ။္ နံရံကို ေခါင္းနဲ႕ အခ်က္ ၄၀ ေျပးေဆာင္႕တယ္။ ကိုယ္႕ပါးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ အခ်က္ ၅၀ ေလာက္ အျပန္အလွန္ရုိက္တယ္။ ေျခေထာက္နဲ႕ စားပြဲေစာင္းကို အခ်က္ ၆၀ ကန္တယ္။ ေသြးေတြအသားေတြ ထူပူလာေတာ႕ အေမ႕ကို ေမးလိုက္တယ္။ ကဲ ေက်နပ္ပလား။ အဲဒီလဲက်ေရာ သူက ထပ္ေမးျပန္တယ္။ ‘‘သားရယ္၊ i'm very annoyant, don't trouble me ဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲကြယ္။’’

ကၽြန္ေတာ္။     ။‘‘ကၽြန္ေတာ္ ေဒါသထြက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို လာမ႐ႈပ္နဲ႕။’’
အေမ။     ။‘‘အရိုက္ခံခ်င္တယ္ေပါ႕။ မေအကို ဒီလို ေျပာရလားဟဲ႕’’ (အဲဒါနဲ႕ ထပ္အေဆာ္ခံလိုက္ရတယ္။)
အေမ။     ။ ‘‘i hear nothing, repeat ဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ’’။
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမၾကားရဘူး။ ျပန္ေျပာ။’’
အေမ။     ။ ‘‘i hear nothing, repeat.’’
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမၾကားရဘူး။ ျပန္ေျပာ။’’
(ေနာက္ဆံုး ထပ္အေဆာ္ခံရျပန္ေရာ။)

 အေမ။     ။ ‘‘what do you say ဆိုတာကိုေရာ ဘယ္လို ရွင္းျပလို႕ရလဲ။’’
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘ဘာေျပာတာလဲ’’ (တခါထပ္ အေဆာ္ခံရျပန္တယ္။)
အေမ။     ။ ‘‘look up in the dictionary ဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ။’’
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘အဘိဓါန္မွာရွာ။’’
အေမ။     ။‘‘အဘိဓါန္မွာ ရွာတတ္မွေတာ႕ ငါကနင္႕ကို ဘာျဖစ္လို႕ေမးေနေတာ႕မွာလဲ။’’ (ထပ္အေဆာ္ခံရ.)

အေမ။     ။ ‘‘you had better asked somebody ဆိုတာကိုေရာ ဘယ္လို ဘာသာျပန္မလဲ။’’
ကၽြန္ေတာ္။     ။‘‘တျခားလူကို ေမးတာပိုေကာင္းမယ္။’’
အေမ။     ။ ‘‘နင္က ငါ႕သားဟဲ႕။ ငါ တျခားလူေမးၿပီး ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ အရိုက္ခံခ်င္ေနျပန္ၿပီ။’’
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘အမေလး၊ ဘုရားသခင္ ကယ္ေတာ္မူပါ။’’
အေမ။     ။ ‘‘မေအကို ျပႆနာရွာတဲ႕ေကာင္ ဘုရားသခင္လဲ နင္႕ကို မကယ္ႏိုင္ဘူး။’’ (ထပ္ေဆာ္ခံရ...)

အေမ။     ။‘‘ငါထပ္ေမးမယ္။ use your head, then think it over ဆိုတာေရာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ။’’
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘ေခါင္းေလးဘာေလးသံုး။ ၿပီးရင္ ေသခ်ာထပ္စဥ္းစား။’’
အေမ။     ။ ‘‘အေကာင္စုတ္၊ ငါ႕ကိုမ်ား ျပန္ေျပာရတယ္လို႕..’’ (တဆက္ထဲ လက္ပါေတာ႕မယ္႕ဟန္ျပင္...)
ကၽြန္ေတာ္။     ။ ‘‘ေလာကမွာ အေမသာ အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ႕ အဓိပၸါယ္ပါ။’’ (အျမန္ေျဖလိုက္ရတယ္။)
အေမ။     ။‘‘အင္း၊ ဒါမွ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရွိေသးတယ္။ ခဏေနက်ရင္ အေမစားစရာေကာင္းေကာင္းေလး
                   လုပ္ေပးမယ္။ မနက္ျဖန္က်မွ ထပ္ေမးေတာ႕မယ္။’’

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ဒီဘာသာျပန္ရဲ႕ မူရင္းကေတာ႕ www.gjoke.net ကပါ။ Link ကေတာ႕ ဒီမွာပါ။ http://www.gjoke.net/post-218.html

ေမာင္ေမာင္
၂၅.၀၁.၂၀၁၀ ည ၀၉း၀၃